برندسازی حرکتی لازم برای بهبود صنعت گردشگری
ساعت ۱:۱٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱ آبان ،۱۳٩٢  

گردشگری یکی از منابع اصلی کسب درآمد کشورهای مختلف درجهان کنونی محسوب می‌شود و  ایران نیز با توجه به امکانات گوناگون طبیعی و تاریخی خود با یک برنامه‌ریزی صحیح می‌تواند در جمع برترین‌های این صنعت در جهان عرض‌اندام کند.البته رسیدن به این هدف به این سادگی نبوده و به کارگیری ابزار و لوازم خاصی را می‌طلبد که یکی از مهم‌ترین و در عین حال ناشناخته‌ترین آنها در کشور ما "برند و برندسازی" است.هرچند این  واقعیت پس از تغییر مدیران ارشد سازمان میراث فرهنگی،گردشگری و صنایع دستی، تاحدی مورد توجه قرار گرفته کمیته‌ ویژه‌ای برای آشناسازی جامعه فعال در صنعت گردشگری کشور با برندسازی به دستاور رییس سازمان و تحت مرد نام آشنای این عرصه یعنی سیدمحمد بهشتی تشکیل شده اما این ابتدای راه است. به یقین مسئولان سازمان بزرگ و صد البته پرحاشیه میراث فرهنگی،صنایع دستی وگردشگری باید تمهیدات لازم را برای اجرایی‌شدن برنامه‌های این کمیته در نظر بگیرند تا این نهال نوپا به بار نشسته و وضعیت گردشگری کشور را بهبود بخشد که در غیر این صورت بود و نبود این کمیته فرقی ندارد.بی شک مهمترین ونخستین گامی  که باید از سوی این کمیته برداشته و توسط سازمان به اجرا گذارده شود،بازسازی مفهوم واقعی برند در ذهن فعالان عرصه گردشگری است. در حال حاضر برندسازی آخرین مرحله از فعالیت‌های یک سرمایه‌گذار در عرصه گردشگری است و این فرد وقتی مجموعه مورد نظر خود را ساخت، آنگاه ایجاد برند مناسب برای آن را در دستور کار قرار می‌دهد و این درحالی است که وقتی می‌توان برندی خوب معتبر داشت که این امر را در جایگاه نخست برنامه‌ریزی قرار داد و برپایه آن مجموعه مورد نظر خود را ایجاد و یا تجهیز کرد زیرا این برند است که معرف واقعی مجموعه در داخل وخارج از کشور است.هرچند در سال‌های گذشته برندسازی از زیرمجموعه‌های تبلیغات شناخته می‌شد اما اکنون عصر حاکمیت برندها در جهان بوده و این امر اهمیت فوق‌العاده‌ای پیدا کرده است.البته برند تا رسیدن به جایگاه خود در ایران راه درازی را در پیش دارد و هنوز در حاشیه قرار دارد و آخرین اولویت کاری محسوب می‌شود.این درحالی است که نگاه امروز دنیا به این امر بسیار متفاوت است و آنها آنچه ما آخر کار انجام می‌دهیم اول انجام می‌دهند.ابتدا برند را می سازند و  سپس برپایه آن  به تربیت نیروها، ایجاد امکانات و حتی تعیین بودجه می پردازند.دلیل این امر نیز چیزی جز ماندنی بودن برند نیست. به عبارت دیگر کارشناسان گردشگری دنیا معتقد هستند که وسایل و امکانات مجموعه‌های توریستی، گردشگری و حتی تاریخی به مرور زمان کیفیت خود را از دست می‌دهند اما اسم و برند مجموعه باقی می‌ماند.بر این اساس می‌توان مدعی شد که دولت در برندسازی دو نقش عمده دارد یکی برنامه‌ریزی برای تبدیل یک مجموعه به برند یا عدم تبدیل آن و دیگر،کنترل و نظارت و اجرای برنامه برندسازی است. با به‌کارگیری این تمهید دولت می‌تواند سطح درآمد آینده خود از صنعت گردشگری را مشخص کند زیرا مردم جهان در حال حاضر تنها برای چیزی که می‌شناسند پول می‌دهند و این شناخت تنها از طریق برندها حاصل می‌شود.

×این مطلب در صفحه جامعه روزنامه قدس اول آبان منتشر شد.


کلمات کلیدی: گردشگری ،میراث فرهنگی ،برند